2024/12/18 by Piotr Maciaszek, Maciaszek, Piotr
paper · doi:10.34862/tce.2024.2.2
Celem niniejszego artykułu jest analiza sposobu, w jaki śmierć i proces umierania są przedstawiane w filmach animowanych skierowanych do dzieci oraz ukazanie ich potencjału edukacyjnego. W artykule podjęto refleksję nad różnorodnymi obrazami śmierci, obecnymi w trzech filmach: Coco (2017, reż. Lee Unkrich), Naprzód (2020, reż. Dan Scanlon) i Co w duszy gra (2020, reż. Pete Docter), oraz ich wpływem na percepcję śmierci przez młodych odbiorców. Filmy te przedstawiają śmierć nie jako ostateczny kres, ale jako naturalny element życia, często oswajając ten temat poprzez elementy symboliczne i metaforyczne. Autor zwraca uwagę na rolę filmów jako narzędzi edukacyjnych, które mogą pomóc dzieciom w radzeniu sobie z trudnymi emocjami związanymi z procesem umierania i śmiercią. W artykule przedstawiono również potencjał wykorzystania filmów jako narzędzi edukacyjnych, również w ramach tanatoedukacji. Autor podkreśla, że choć analizowane filmy nie oferują jednoznacznych odpowiedzi dotyczących śmierci, to mogą stanowić ważny punkt wyjścia do refleksji nad jej rolą w ludzkim doświadczeniu.