Analysis of the Effects of Social Housing Allocation (Rent-to-Own) on Empowering Low-Income Groups in Zanjan City

2025/05/08 by Hossein Tahmasebi Moghaddam, Tahmasebi Moghaddam, Hossein, Majid Hazraty +1
Social Sciences · Economics, Econometrics and Finance · #Urban and Rural Development Challenges #Place Attachment and Urban Studies #Housing, Finance, and Neoliberalism

paper · doi:10.71633/jshsp.2026.1206208

Abstract

مقدمه: مسکن اجتماعی به‌عنوان یک راهکار مؤثر در کاهش فقر و توانمندسازی خانواده‌های کم‌درآمد، به‌ویژه در قالب اجاره به‌شرط تملیک، نه تنها به خانواده‌ها امکان می‌دهد تا در یک محیط پایدار و امن زندگی کنند، بلکه به آن‌ها این فرصت را می‌دهد که با پرداخت اقساط معقول، به تدریج مالکیت مسکن خود را به دست آورند، و از بار مالی سنگین خرید مسکن رهایی یابند. اجرای موفق این مدل نیازمند همکاری بین دولت، بخش خصوصی و سازمان‌های غیردولتی است تا با ایجاد شرایط مناسب و تأمین منابع مالی، به توانمندسازی خانواده‌های فقیر و ارتقاء کیفیت زندگی آن‌ها کمک شود. روش‌شناسی تحقیق: تحقیق حاضر با روش توصیفی-تحلیلی، بدنبال بررسی و تحلیل اثرات واگذاری مسکن اجتماعی(اجاره به‌شرط تملیک) در توانمندسازی خانوارهای تحت پوشش کمیته امداد و خروج از چرخه حمایت در شهر زنجان است. جامعه آماری نیز شامل گروه متخصصین با نمونه‌گیری گلوله برفی به تعداد 30 نفر است. برای تحلیل داده‌ها از آزمون تک نمونه‌ای T، و روش تحلیل مسیر با کمک نرم‌افزار SPSS استفاده شد. یافته­ها: یافته‌های تحقیق نشان داد که، تأثیرگذارترین شاخص در واگذاری مسکن اجتماعی(اجاره به‌شرط تملیک) در توانمندسازی خانوارهای تحت پوشش کمیته امداد، «ارتقاء سلامت غذایی با کاهش هزینه‌های زندگی» و «افزایش اعتماد به نفس با مالکیت مسکن» با میانگین 97/3 ، «کاهش هزینه‌های مسکن» با میانگین 93/3 و «افزایش قدرت خرید خانوارها و بهبود تغذیه» با میانگین 90/3 است. طبق آزمون تحلیل مسیر مؤلفه‌های امنیت با اثر کل 815/0 و سلامت روانی و جسمانی با اثر کل 734/0 بیشترین اثرگذاری را بر توانمندسازی خانوارهای تحت پوشش کمیته امداد و خروج از چرخه حمایت در شهر زنجان دارند. نتایج: مسکن اجتماعی به‌عنوان یک ابزار سیاست‌گذاری می‌تواند با ایجاد محیط امن و تأمین سلامت روانی و جسمانی به کاهش نابرابری‌های اجتماعی و اقتصادی کمک کند و به دولت‌ها بویه نهادهای اجتماعی از جمله کمیته امداد امام خمینی(ره) این امکان را می‌دهد که با سرمایه‌گذاری در زیرساخت‌های مسکن، به بهبود شرایط زندگی اقشار آسیب‌پذیر بپردازند.

Related

• Challenges and strategies of providing housing for urban low-income groups in Qeshm Island
• Pathology of the Housing Planning and Provision System for Low-Income Groups in the Metropolis of Tabriz
• Evaluating the effectiveness of social housing policies on reducing urban space inequality (housing area): a case study of Khuzestan province
• Pathology of the Housing Planning System for Low-Income Groups with a Livability Approach in Kermanshah City
• Analyzing and measuring the feasibility of effective mass housing policies for low-income groups in Iran with a look at successful global experiences