2025/09/04 by Lewandowski, Grzegorz
paper · doi:10.34752/2025-3-5
Działania wojenne na Ukrainie pokazały, że bardzo istotna jest początkowa faza kryzysu, a sukces Ukrainy, czyli zatrzymanie operacji ofensywnych wojsk Federacji Rosyjskiej, polegał nie tyle na przewadze liczebnej, czy technologicznej, ale na szybkości działań i możliwościach mobilizacyjnych, zarówno sfery militarnej jak i niemilitarnej oraz integracji tych obszarów. Powyższe osiągnięto, poprzez szybkość uruchomienia potencjału obronnego państwa w ramach systemu gotowości obronnej państwa. Jednym z zasadniczych elementów wpływających na poprawę tych zdolności jest właściwe funkcjonowanie systemu kierowania i dowodzenia Siłami Zbrojnymi RP. Wstępna diagnoza tego obszaru wskazuje, ze system kierowania i dowodzenia jest w Siłach Zbrojnych RP wyjątkowo skomplikowany i znacząco różnią się jego struktury organizacyjne występujące w czasie pokoju i w czasie wojny. Powyższe wpływa negatywnie na szybkość i skuteczność jego działania, szczególnie w czasie wystąpienia nagłych i różnorodnych zagrożeniach bezpieczeństwa państwa, często o charakterze hybrydowym. Dlatego autor proponuje uproszczenie tego systemu, poprzez wprowadzenie jednolitych struktur dowodzenia na czas pokoju i wojny. W szczegółach działania te obejmować będą dwie zasadnicze koncepcje. Po pierwsze, utworzenie Dowództwa Wielodomenowego, przeznaczonego do dowodzenia operacjami w czasie pokoju i kryzysu oraz dowodzenia w czasie wojny (wydzielonymi siłami do prowadzenia operacji obronnej) pod zwierzchnictwem Naczelnego Dowódcy Sił Zbrojnych. Po drugie, utworzenie dowództw wyspecjalizowanych komponentów Rodzajów Sił Zbrojnych (rodzajów wojsk), odpowiedzialnych za mobilizacyjne rozwinięcie, wyszkolenie i przygotowanie wojsk do działań w czasie pokoju i kryzysu, a w dalszej kolejności wspieranie Dowódcy Wielodomenowego w prowadzeniu operacji.