2024/10/14 by Alilu, Seddigheh, Abbarin, Seyfaddin, Jalili, Forugh
Arts and Humanities · Social Sciences · #Postcolonial and Cultural Literary Studies #Islamic Studies and History #Global Maritime and Colonial Histories
paper · doi:10.71594/lyriclit.2025.1186829
سیمین بهبهانی از شاعران زن نوپرداز معاصر است؛ او شاعری اجتماعی است و بخش بزرگی از هنر شعری خود را به این موضوعات اختصاص داده است. دفاع از حقوق زنان و مخالفت با نظام مردسالار و طرح نوعی فمنیسم میانهرو در شعر او نمود دارد. مسائل زنان بخش مهمی از مباحث اجتماعی شعر او را به خود اختصاص داده و او زبان گویای زن ایرانی و نمایندۀ اعتراض زنانه به نظام مردسالار و محدودیتهای ناشی از آن است. در کنار این او در خلق زبانی زنانه کوشیده است. این ویژگی در حضور تکرار پربسامد واژۀ زن و واژگان مرتبط با جنس مؤنث، دیده میشود. اعتقاد او به اینکه زبان شعر زنان باید زنانه باشد سبب شده تا اجزا و عناصر بیشماری از زبان زنانه را در شعرش وارد کند. ترکیبسازیها، حوزۀ واژگانی مرتبط با مشاغل زنانه، واژگان مرتبط با آراستگی و زینت زنانه و برخی دیگر از واژگان زنانه در شعر او حضوری گسترده دارد. پژوهش حاضر تلاش داشته با روشی توصیفی-تحلیلی جلوههای این تفکرات و نمود زبان زنانه در شعر سیمین را مطالعه و تحلیل کند. نتایج پژوهش حاضر نشان از حضور پررنگ مسائل زنانه در شعر سیمین و اجزا و عناصر زبانی زنانه در شعر اوست.