2025/07/19 by Davod Mohammadpour, Mohammadpour, Davod, Ali Panahi +3
Environmental Science · Social Sciences · #Environmental and Social Impact Assessments #Urban Transport and Accessibility #Water Resources and Sustainability
paper · doi:10.82459/jsps.2025.1212364
امروزه روند افزایشی ترافیک ناشی از رشد خودروهای شخصی، چالشهای متعدد زیستمحیطی را بر شهرها متحمل ساخته و در راستای مواجهه با این چالشها، بهرهمندی از گزينههای حملونقل مبتنی بر شاخصهای پایداری ضروری است. در این بین، تأکید بر انسانمحوری یکی از مهمترین رویکردهای حملونقل دوستدار محیطزیست محسوب میشود و پژوهش حاضر با هدف شناسایی امکانات و محدودیتهای پیش رویِ توسعه زیستمحیطی کلانشهر تبریز بر مبنای برنامهریزی حملونقل انسانمحور نگارش شده است.روش تحقیق در مطالعه حاضر آمیخته (کمی-کیفی) با هدف کاربردی و ماهیت تحلیلی و اکتشافی است که در راستای تجزیه و تحلیل اطلاعات از تکنیک مدلسازی معادلات ساختاری در نرمافزار Amos و آزمون شکاف تغییرات در نرمافزار SPSS استفاده شده است.یافتههای تحقیق نشان میدهد که نبود رویکرد یکپارچه و سیستمی در مدیریت و برنامهریزی حملونقل، عدم جامعيت محتوايي طرحهای حملونقل، عدم استفاده از وسایل حملونقل همگانی با سوخت پاک و عدم هماهنگی و اتصال مناسب بین سیستمهای حملونقل عمومی از مهمترین محدودیتهای توسعهی زیستمحیطی کلانشهر تبریز مبتنی بر حملونقل انسانمحور هستند. همچنین توسعه خطوط مترو و اتوبوسهای تندرو، تأکید بر توسعه پیادهراهها، تعداد مناسب وسایل نقلیه عمومی و زمانبندی مناسب عبور آنها و وجود سازمانهای فعال اجرایی مرتبط با حملونقل همگانی از مهمترین امکانات محسوب میشوند. از طرفی بیشترین شکاف تغییرات مربوط به متغیر مدیریت و برنامهریزی حملونقل است و محدودیتهای این متغیر از علل مهم عدم توسعه زیستمحیطی کلانشهر تبریز مبتنی بر حملونقل انسانمحور است.