2025/06/10 by Azimi, Sara, Bitaraf, ُSomaye
Social Sciences · Arts and Humanities · #Educational Environments and Student Outcomes #Architecture, Art, Education #Technology Use by Older Adults
paper · doi:10.82394/sbea.2025.1209272
پژوهش حاضر با هدف تبیین نقش فضاهای آموزشی چندحسی در ارتقای کیفیت تجربههای یادگیری و تقویت پیوندهای بیننسلی در بستر مدارس صورت گرفته است. با توجه به اهمیت فزاینده طراحی محیطهای یادگیری در شکلدهی به تجربههای آموزشی معنادار، عمیق و پایدار، این مطالعه با رویکردی میانرشتهای تلاش دارد تا ظرفیتهای فضاهای چندحسی را بهمثابه بسترهایی اجتماعی برای تسهیل، گسترش و تعمیق تعامل میان نسلها بررسی نماید. روش تحقیق از نوع کمی و کیفی توامان بوده است که در ابتدا از روش توصیفی–تحلیلی و پسرویدادی بوده که بر مبنای مرور نظاممند ادبیات نظری، تحلیل محتوای پژوهشهای پیشین و بررسی مطالعات موردی معتبر در خصوص متغیرهای پژوهش انجام شده است. در ادامه، مولفه ها با بهرهگیری از مدلسازی معادلات ساختاری، ارتباط میان مؤلفههای پنهان از طریق تحلیل عاملی تأییدی مورد آزمون قرار گرفت و مدل مفهومی نهایی در دو سطح اندازهگیری و ساختاری تدوین گردید. نتایج نشان داد که طراحی فضاهایی که همزمان حسهای دیداری، شنیداری، بساوایی و حرکتی را فعال میکنند، نهتنها موجب افزایش انگیزش، تعامل و مشارکت در فرآیند یادگیری میشوند، بلکه بستر مناسبی برای شکلگیری روابط میاننسلی و انتقال دانش، تجربه و ارزشهای فرهنگی میان گروههای سنی مختلف فراهم میسازند. در بافتهای فرهنگی-اجتماعی دارای ساختارهای سنتی، این مسئله اهمیتی دوچندان مییابد. بر این اساس، توجه سیاستگذاران، طراحان و برنامهریزان آموزشی به این موضوع، ضروری است.