2025/07/31 by nima najmi, najmi, nima, پروین فرزانگی +3
Medicine · Neuroscience · #Hippocampus. #Medicinal Plants and Neuroprotection #Metabolic Disease #Mitochondrial Biogenesis #Neurological Disease Mechanisms and Treatments #Neurological Disorders and Treatments #Training Intensity
paper · doi:10.71571/pah.2025.1213688
openalex publication_date 2025/07/31 · openalex created_date 2025/12/27 · openalex updated_date 2026/07/01
هدف: هدف از تحقیق حاضر بررسی تاثیر تمرین ورزشی تداومی و تناوبی بر بیان ژن PGC-1α و TFAM بافت هیپوکمپ در رتهای دیابتی القاء شده با STZ بود. روش : در این مطالعه تجربی، تعداد 20 موش نر نژاد ویستار به طور تصادفی به دو گروه کنترل (5=n) و دیابت (15=n) تقسیم شدند. القاء دیابت در موش های گروه بیمار توسط تجویز Streptozotocin با غلظت mg/kg 50 صورت گرفت. موش های دیابتی به 3 گروه (1) کنترل دیابتی (2) تمرین تداومی- دیابت (3) تمرین تناوبی- دیابت تقسیم شدند.گروههای تمرین تداومی و تناوبی به مدت هشت هفته و هفته ای 5 جلسه تمرینات موردنظر را انجام دادند. سطوح بیان ژن I PGC1-α و TFAM با استفاده از روش Real Time PCR انحام شد. تجزیه و تحلیل داده ها با استفاده از آزمون آنالیز واریانس یکطرفه و آزمون تعقیبی توکی در سطح معنیداری p<0.05 انجام شد. یافته ها: یافته های تحقیق نشان داد که سطوح بیان ژن PGC1-α و TFAM در موش های دیابتی در مقایسه با گروه کنترل سالم کاهش معناداری داشت. تمرینات تداومی و تناوبی موجب افزایش در سطوح بیان ژن PGC1-α و TFAM در گروه های تمرین در مقایسه با گروه کنترل بیمار شدند که این روند تغییرات در گروه تمرین تناوبی به سطح معناداری رسید. نتیجهگیری: نتایج حاکی از آن است که تمرینات ورزشی، بهویژه تمرینات تناوبی شدید، میتوانند راهکاری مؤثر برای تحریک بیوژنز میتوکندریایی و بهبود شاخصهای متابولیکی در شرایط پاتولوژیک باشند.