2025/09/04 by Mróz-Jagiełło, Anna
paper · doi:10.34752/2025-3-11
Koncepcja kolektywnego bezpieczeństwa w ramach NATO podlega dziś intensywnej rekonfiguracji, wynikającej z transformacji środowiska strategicznego, renesansu zagrożeń państwowych oraz erozji wcześniejszych paradygmatów stabilności. W tym kontekście szczególnego znaczenia nabierają działania wzmacniające więzi transatlantyckie, spójność polityczną i operacyjną Sojuszu oraz jego zdolność do wiarygodnego odstraszania i szybkiego reagowania. Artykuł podejmuje problem badawczy dotyczący zdolności Polski – jako państwa położonego na wschodniej flance Sojuszu – do wzmacniania wewnętrznej spójności NATO oraz aktywnego uczestnictwa w jego transformacji strategicznej. Szczególna uwaga poświęcona została inicjatywom Polski w zakresie współpracy wojskowej, infrastrukturalnej i informacyjnej oraz rosnącej synergii NATO–UE. Praca podejmuje refleksję nad długofalowymi implikacjami tych działań dla architektury euroatlantyckiej oraz pozycjonowania Polski jako państwa rdzeniowego w przestrzeni bezpieczeństwa XXI wieku.