2025/11/09 by MohammadJavad Dargahi, Dargahi, MohammadJavad, Shadi Pakzad +3
Arts and Humanities · Environmental Science · Social Sciences · #Contextual Approach #Cultural Heritage Management and Preservation #Historical Cities #Urban Governance #Urban Laws and Regulations #Urban Planning and Governance #Urban Planning and Landscape Design #Urban Revitalization of Deteriorated Fabrics
paper · doi:10.82459/jsps.2025.1223759
openalex publication_date 2025/11/09 · openalex created_date 2025/12/25 · openalex updated_date 2026/07/07
فرسودگی کالبدی و اجتماعی بافتهای تاریخی در کنار پراکندگی و تعارض مقررات شهری،روند احیای پایدار را با چالشهای جدی روبهرو ساخته است.پژوهش حاضر با هدف تبیین رابطه میان اصول حکمروایی،نظام حقوق شهری و مؤلفههای زمینهگرایی در احیای بافتهای تاریخی انجام و میکوشد چارچوبی تلفیقی برای انطباق سیاستهای حقوقی و اجرایی با شرایط محلی ارائه دهد.این تحقیق از نوع کاربردی و با رویکرد توصیفی–تحلیلی است و دادههای آن از طریق مطالعات اسنادی و نظرسنجی از خبرگان در قالب فن دلفی گردآوری شده است.برای اعتبارسنجی شاخصها از شاخص نسبت روایی محتوایی و شاخص روایی محتوا و برای بررسی روابط میان متغیرها از آزمون همبستگی پیرسون و اسپیرمن با روش بوتاسترپ استفاده گردید.نتایج نشان داد حاکمیت قانون،عدالت فضایی–اجتماعی،شفافیت و پاسخگویی،کارایی و اثربخشی قوانین و مشارکت عمومی بیشترین تأثیر را بر تحقق حکمروایی مؤثر در احیای بافتهای تاریخی دارند،در حالیکه اجماع نهادی و بینش راهبردی بلندمدت از کمترین وزن برخوردارند.تحلیلها همچنین بیانگر وجود شکاف میان الزامات قانونی،پایداری اقتصادی و انگیزش مشارکت محلی است که نشاندهنده ناکارآمدی ساختار حقوقی پراکنده و فقدان سازوکارهای مؤثر حل اختلاف میباشد.در بُعد زمینهگرایی، صیانت از میراث فرهنگی–تاریخی،انطباق اقلیمی–محیطی و بهبود کیفیت زندگی ساکنان،مؤلفههای اصلی در احیای مردممحور شناخته شدند.بر این اساس،دستیابی به احیای پایدار در بافتهای تاریخی مستلزم یکپارچهسازی نظام حقوقی و اجرایی با اصول حکمروایی خوب و الزامات زمینهگرایی و نیز بازتعریف سیاستهای تلفیقی حفاظت–توسعه است تا از رهگذر ارتقای شفافیت،پاسخگویی و مشارکت شهروندان،حکمروایی شهری در مسیر عدالت فضایی و پایداری