2020/08/28 by Tołwińska, Bożena
paper · doi:10.34866/ny6g-w936
Celem tekstu jest pokazanie rozbieżności pomiędzy coraz powszechniej propagowanym przez badaczy nurtem humanistycznego zarządzania w organizacjach a diagnozami obrazującymi przedmiotowe traktowanie pracowników i konsekwencji tego dla osiągania organizacyjnych celów. Szkoły również podlegają tym procesom w wyniku ich komercjalizacji. Wartości deklarowane w misjach organizacji, a te obecne w organizacyjnej codzienności są inne. Obecna jest niepewność, strach i konieczność indywidualnego poszukiwania sposobów na „egzystencjalną trwogę”.