2025/09/18 by Amin Nematizadeh Haghighi, Moein Nabipour, Nematizadeh Haghighi, Amin +5
Engineering · #Enhanced Oil Recovery Techniques #Hydraulic Fracturing and Reservoir Analysis #Drilling and Well Engineering
paper · doi:10.71905/jnm.2025.1217166
در سالهای اخیر، استفاده ترکیبی از آب شور و سورفکتانت به منظور افزایش برداشت نفت از مخازن کربناته مورد توجه قرار گرفته است. تحقیق حاضر مکانیزم برهمکنش سیال-سیال (کشش بینسطحی)، سنگ–سیال (زاویه تماس و تغییر ترشوندگی) میان آب دریا (با و بدون سورفکتانت) و نفت خام و همچنین ازدیاد برداشت نفت را بصورت ازمایشگاهی بررسی میکند. نتایج آزمایشگاهی نشان داد که آب دریا عملکرد بهتری نسبت به آب دریای رقیقشده داشته و کشش بینسطحی را به mN/m 12/16 و زاویه تماس را به 46 درجه میرساند. بنابریان، از آب دریا به عنوان سیال پایه تزریقی به محیط متخلخل در این مطالعه استفاده میشود. از سوی دیگر، چون آب شور به تنهایی توانایی زیادی در کاهش کشش بینسطحی سیال-سیال ندارد، اثر افزودن دو سورفکتانت سولفونات اتوکسیله (Ethoxylated Sulfonates) و آمفوتریک (Amphoteric) به آب دریا نیز بر روی کشش بینسطحی و زاویه تماس مورد بررسی قرار میگیرد. نتایج نشان داد هر چند افزودن هر دو سورفکتانت به آب دریا اثرات قابل توجهی بر کشش بینسطحی و تغییر ترشوندگی دارد، سورفکتانت سولفونات اتوکسیله عملکرد بهتری از خود نشان داده و کشش بینسطحی و زاویه تماس را به ترتیب به مقادیر حداقل mN/m 34/12 و 38 درجه میرساند. در نهایت، از میکرومدل با پوشش کربناته برای بررسی بصری اثر تغییرات کشش بینسطحی و ترشوندگی بر روی ضریب بازیافت نفت به کمک آب دریا (با و بدون سورفکتانت) مورد استفاده قرار میگیرد. آزمایشهای انجامشده با میکرومدل نیز تأیید کرد که بواسطه حضور سورفکتانت در سیال تزریقی به مخزن، ضریب بازیافت نفت از 59/46 درصد (تزریق آب دریا) به 75/60 درصد (تزریق مخلوط آب دریا و سورفکتانت آمفوتریک) و 74/67 درصد (تزریق مخلوط آب دریا و سورفکتانت سولفونات اتوکسیله) افزایش مییابد.